Nov 022016
 
Palacio de Bellas Artes

Palacio de Bellas Artes

Speedy GonzalesWe hebben geen vastomlijnd reisplan, behalve het idee om Mexico stad (2240 meter), de grootste stad van Noord en Zuid Amerika (meer dan 21 miljoen inwoners), te verkennen (bijvoorbeeld het Nationaal Museum voor Antropologie en het Palacio de Bellas Artes) en daarna Noordwaarts de bergen in te reizen en wellicht via de kust van de Stille Ocean terug te keren. Er zijn in ieder geval genoeg bezienswaardigheden op de werelderfgoedlijst.

Koppelingen

  • Reisadvies Mexico (van de VS)
  • In Mexico is het zeven uur vroeger, het is nu in Mexico: ...
  • In Mexico city is het overdag 15-25 graden, de verwachting voor vandaag is: ...
  • Prepaid data SIM (buying a SIM card)
  • Bus: ETN Turistar, Grupo ADO, Grupo Estrella Blanca, Primera Plus
  • Metro (PDF kaart) (How to use)
  • WikiVoyage
  • Koers peso
    Peso

Zoals altijd volgens onze reisverhalen hieronder.

Vluchtschema

Lufthansa

En weer worden we geconfronteerd met mogelijke stakingen 🙁

15 nov 20:00 Brussel 15 nov 21:15 München, terminal 2 LH2293 Embraer 195
15 nov 22:35 München, terminal 2 16 nov 04:50 Mexico city, terminal 1 * LH0520 Airbus Industrie A340-600 47A/C
19 dec 20:55 Mexico city, terminal 1 * 20 dec 14:30 Frankfurt, terminal 1 LH0499 Boeing 747-8I 45H/J
20 dec 16:25 Frankfurt, terminal 1 20 dec 17:25 Brussel LH1016 Airbus Industrie A319

* met metrostation Terminal Aérea !

Toegestane handbagage: 8 kg (tevens het enige dat we meenemen)

Reisroute

De reisroute zal ditmaal nagenoeg live bijgewerkt worden. Dit zal gebeuren in twee stappen, eerst de grove routedetails bij beschikbaarheid van een mobiele internetverbinding en daarna de fijne routedetails bij beschikbaarheid van een Wi-Fi internetverbinding.


Onze laatste positie zal worden aangegeven met dit symbool: Waar zijn we

Dec 042016
 

Met wat druppels regen en met volle zon (we zagen helaas geen regenboog), liepen we naar de “parada” (halte) van een combi naar “central” (het busstation). Al snel reisden we in een voorbijkomende combi naar het busstation, waar we kaartjes voor de bus naar Paracho de Verduzco (2228 meter, 17.000 inwoners) in de staat Michoacán kochten. De bus vertrok al snel. Onderweg waren er veel “topes” (verkeersdrempels). De bus stopte regelmatig om mensen in en uit te laten stappen. Er was een beetje regen, maar het gebruiken van de ruitenwissers was niet nodig. Het laatste deel van de reis gingen we geleidelijk over een niet al te bochtige weg omhoog. We zaten achter de chauffeur dus we konden meegenieten van de gezellige Mexicaanse muziek waar hij naar luisterde. Ruim anderhalf uur later werden we afgezet bij de “parada” van het dorpje Paracho. Het plaatsje is te klein voor een busstation en bovendien kun je alleen maar naar rechts en links op highway 37.

Aan de typische rotsblokken, langs weilanden gegooid of gebruikt voor muurtjes, zag ik dat we steeds dichter bij één of meer vulkanen kwamen. Ik moest denken aan onze reis in Costa Rica, daar zijn de weilanden in sommige streken bezaaid met dezelfde soort rotsblokken, groter nabij een vulkaan. In het vlakke landschap waren ook karakteristieke bergjes, een soort pukkels, meestal begroeid met boompjes en struiken en door de mensen met rust gelaten, want er is toch ruimte genoeg. Wellicht waren deze bergen ook vulkanen.

Toen we aankwamen, op een zondag, was er een “mercado” (markt), waar voornamelijk groenten, fruit en huishoudelijke artikelen werden verkocht. ’s Ochtends komen verkopers op de fiets met reuze sombrero’s met daarin versgebakken, soms nog warme broodjes en koekjes, die ze op een hoek van de “plaza” (plein) verkopen. De haverkoeken (groter dan gevulde koeken) waren lekker als ontbijt!

In het dorp waren op diverse plekken taxi’s waarvan de chauffeurs voortdurend probeerden mensen te werven door te roepen en op de auto te kloppen. Waarschijnlijk brachten ze groepjes mensen van en naar omliggende dorpjes.

De reden dat we naar Paracho gingen, was dat er ongeveer 500 (!) gitaarbouwers zijn. Overal op straat roken we de geur van hout. Hanneke probeerde een reeks gitaren van wisselende kwaliteit. De gemiddelde kwaliteit was echter hoog, zeker gezien de prijs. Niettemin is het kopen van een gitaar hier niet zonder risico’s, want de gemiddelde temperatuur en luchtdruk zijn laag en de gemiddelde vochtigheid hoger. Er is dus een risico op barsten en scheuren in Nederland. De traditionele gitaarbouwers worden ook bedreigd door goedkope import uit China. Opvallend was dat we in het dorpje geen enkel gitaarmuziekje hoorden en er geen enkele winkel was die bladmuziek verkocht.

We aten bij het familierestaurantje D’gribet, drie deuren verder dan het hotel. Aan de keuken was te zien, dat het restaurantje er al heel lang zat. Oma maakte alles op haar gemak vers klaar, wat het aantrekkelijke van het restaurantje was. Opa paste op de kleinkinderen en stak af en toe een handje toe. Verse sla, verse gesneden “papas a la francesa” (Franse frietjes, die meer op de friet van Bram Ladage leek, maar dan echt helemaal vers en zeker zo lekker!). We lieten een hamburger “ombouwen” tot een vegetarische hamburger met avocado.

We sliepen in een kamer met een balkon die uitkwam op een niet al te drukke zijstraat in hotel Melinda. Voor de verandering waren de muren vrolijk oranje en bruin geverfd en hadden de gordijnen een bijpassende kleur. De bedden waren net zoals de douche OK.

Paracho · 36 nieuwe foto's toegevoegd aan gedeeld album
Paracho · 36 nieuwe foto’s toegevoegd aan gedeeld album
Paracho museo · 16 nieuwe foto's toegevoegd aan gedeeld album
Paracho museo · 16 nieuwe foto’s toegevoegd aan gedeeld album

Het was aanzienlijk koeler dan voorheen. Vroeger en later op de dag hadden we een vest nodig. In de zon was het wel warm, maar de wind was vaak fris.

Er was een signaal van Movistar, maar de 2G EDGE internetverbinding werkte niet. Bij één van de winkeltjes was er een bord waaruit bleek dat Telcel wel mobiel internet bood. De Wi-Fi-verbinding van het hotel was in orde.

Dec 042016
 

Met twee kleine rugzakjes (8 kilo, 35 liter) hadden we snel alles weer ingepakt. Het fijne restaurantje waar we de dag tevoren lunchten, bevond zich op weg naar het busstation, dus we vertrokken met onze rugzakjes naar hetzelfde restaurantje voor het ontbijt, dat zeker niet tegenviel! We zetten overigens onze rugzakjes nooit op de grond, want op den duur wordt er veel vuil verzameld. In een restaurant zetten we onze rugzakjes op een stoel. Bij een korte busreis leggen we de rugzakjes op onze schoot of in het bagagerek als dat groot genoeg en schoon is. Bij een langere busreis kijken we altijd eerst hoe schoon het laadruim is. In Mexico wordt er bij de betere busmaatschappijen met genummerde kaartjes in twee delen gewerkt, zodat niet iemand anders jouw bagage kan meenemen.

Het plan om heen en weer te reizen naar de Stille Oceaan lieten we varen. Met nog maar twee weken te gaan, zou dat een te grote tijdsdruk geven of ons verplichten om lange busreizen te maken. Maximaal een paar uur per dag in de bus vinden we wel genoeg.

Ik had al eerder gevraagd hoe we naar Ocotlán konden reizen. We moesten een stukje terug richting Guadalajara naar het dorpje Santa Rosa, omdat er geen weg is langs het meer. We kochten een kaartje voor de juiste bus. Het nummer van de bus werd nog even snel veranderd, zodat we gelijk konden instappen. We zagen onderweg de smog boven Guadalajara in de verte hangen. Binnen een half uur werden we afgezet bij de splitsing van de snelweg. Een man die stond te vegen, vertelde ons ongevraagd hoe we het veiligst naar de “parada” (halte, in dit geval een afdakje tegen de zon of regen) aan de juiste weghelft konden komen. Na een kwartiertje stopte er al een bus naar Ocotlán. Gelukkig waren er zitplaatsen. De bus deed er ongeveer een uur over.

Het centrum van stadje Ocotlán is maar vier blokken van het busstation, dus liepen we daar rustig naartoe. We aten een grote salade en een “chica” (kinder/klein, althans naar Mexicaanse maatstaven) vegetarische pizza. De bodem leek wel een gebakje! We dronken horchata (in Mexico een zoete rijstdrank) uit grote keramische mokken. Soms zien we op een markt grote emmers vol met vanillestokjes, een belangrijk ingrediënt van horchata.

In Ocotlán was er niet zoveel te beleven en aangezien ons was verteld dat het stadje La Barca niet veel anders was, besloten we door te reizen naar de grotere stad Zamora. Ik had een foto genomen van de dienstregeling, dus we wisten dat we binnen een half uur konden vertrekken met een bus van de maatschappij Cienega.

De busreis van ongeveer twee uur voerde door een prachtige vallei met bergen aan alle kanten op de achtergrond. Net als de eerdere bus, stopte de bus in diverse dorpjes en stadjes om mensen in en uit te laten stappen. Fel rood haar was bij de meisjes in de mode.

Zamora de Hidalgo (1580 meter, ca. 150.000 inwoners) is een grote, ruime stad met een opvallende kathedraal, met twee spitse torens. In een groot gebied rond de stad worden in plastic tunnels “fresas” (aardbeien) verbouwd. Er zijn diverse moderne, luxe hotels in de stad. We houden echter niet zo van de steriele, ongezellige uitstraling van dit soort hotels, hoewel we wel het gebrek aan kakkerlakken op prijs stellen. We waren blij dat we het gezellig ingerichte en goede hotel Ram-Val vonden, hoewel het warme water wat tegenviel.

Zamora is een prettige stad, behalve voor automobilisten. We hebben het verkeer meerdere malen vast zien staan. Op het plein bij de kleinere kathedraal stond een grote kerststal. Daar wordt in Mexico in beetje steden veel werk van gemaakt. ’s Avonds ziet dat er met lichtjes gezellig uit, maar overdag met zomers weer ervaar je dat toch anders. ’s Ochtends en ’s avonds hoorden we (knal)vuurwerk.

’s Nachts regende het behoorlijk. ’s Ochtends stonden er grote plassen in de straten. Overdag was het aangenaam warm en zonnig 

Bij de kathedraal kochten we verse pecannoten-haverkoeken bij een kraampje van twee nonnen. Ze waren heerlijk als ontbijt met een zelf gezet bakje koffie!

We horen regelmatig “con permiso” (= met toestemming, oftewel: pardon, mag ik?).

Ocotlán · 6 nieuwe foto's toegevoegd aan gedeeld album
Ocotlán · 6 nieuwe foto’s toegevoegd aan gedeeld album
Zamora · 39 nieuwe foto's toegevoegd aan gedeeld album
Zamora · 39 nieuwe foto’s toegevoegd aan gedeeld album

Er was 3G HSDPA mobiel internet van Movistar in het centrum beschikbaar en stabiel Wi-Fi in het hotel.

Dec 022016
 

Na twee dagen waren we wel uitgekeken in Guadalajara, dus na een klein ontbijt met een quesadilla namen we een stadsbus naar “central vieja” (het oude busstation, niet ver van het centrum) en kochten we kaartjes voor de bus van 10 uur naar het stadje Chapala (1582 meter, 21.500 inwoners) aan het grootste zoetwatermeer van Mexico, Lago de Chapala (ca. 80 x 18 km op zijn breedst). Ruim een uur later, met wat vertraging door een file, waren we op het bescheiden busstation van Chapala, niet ver van het centrum.

In het midden van de hoofdweg van het stadje staat een lange rij grote bomen, gecombineerd met frisse lucht en ruimte gaf dit gelijk een prettig, ruim gevoel. Rond het centrum waren er leuke straatjes met kinderhoofdjes.

We aten in het kleine restaurantje “la comederia” een uitstekende vegetarische hamburger, die we voor het eerst op een menu aantroffen, met lekker gekruide aardappelwedges. “Aguacate” (avocado) gebruiken voor een vegetarische hamburger is een goed idee. Zoals wel vaker was het lastiger om een geschikte plek voor het avondeten te vinden dan voor het middageten. Uiteindelijk kochten we verse, witte broodjes op straat en een zakje bonenpuree in een kleine supermarkt, die ik in de hotelkamer au bain-marie opwarmde in mijn kampeerpannetje. Het smaakte ons prima!

We liepen over de aangename “malecón” (boulevard) langs het water van het enorme meer, dat zich langzaam aan het herstellen is van een ecologische ramp, waarin de waterhyacint een rol speelt. Op de achtergrond van het meer zijn donkere, hoge bergen. ’s Avonds genoten we van een prachtige zonsondergang (zie foto’s).

We sliepen in het eenvoudige hotel Palmitas (palmharten), vlakbij de “mercado municipal” (gemeentemarkt) en “el centro” (het centrum). Er was geen warm water zoals beloofd. Er werd nog wel een poging gedaan om de oude warmwaterboiler aan te zetten, maar dat hielp niet veel.

Chapala · 96 nieuwe foto's toegevoegd aan gedeeld album
Chapala · 96 nieuwe foto’s toegevoegd aan gedeeld album

Toen we tegen de middag aankwamen was het zonnig en warm. Aan de boulevard was het minder warm door een koele wind vanaf het meer. Langzaam kwam er meer bewolking en werd de lucht dreigender, mooi voor de foto’s. Toen we weer terug waren in het hotel voor een bakje koffie en thee met een bij Oxxo gekocht chocoladekoekje regende het een paar druppels.

Er was een goede 3G HSDPA mobiele internetverbinding van Movistar en stabiele, maar niet zo snelle Wi-Fi-verbinding in het hotel.

Dec 012016
 

De reis met de bus van 10 uur ’s ochtends van Omnibus naar Guadalajara in de staat Jalisco, de op drie na grootste stad van Mexico (1566 meter, 1,5 miljoen inwoners, metropolis: 4,5 miljoen inwoners), duurde zo’n 3,5 uur met een stop van bijna een half uur onderweg. (Iets waar we niet zo van houden, hoewel het wel een gelegenheid is om even de benen te strekken.) In de bus was het vrij warm. Naarmate we dichterbij Guadalajara kwamen werd het landschap groener, werden de bergen hoger en werd de weg bochtiger.

We stapten aan de noordrand van de metropolis uit, want de bus ging naar het nieuwe busstation aan andere, zuidelijke kant van de stad. Met stadsbus 231 reisden we in ongeveer een half uur in een zo goed als rechte lijn naar het centrum, waar we van een heerlijk Chinees buffet aten.

Het historische centrum van Guadalajara blijkt erg mooi en aangenaam te zijn. Er zijn veel monumentale gebouwen, waaronder een prachtige kathedraal, en kunstwerken. Gedeeltes zijn autovrij, zodat je zonder last van het verkeer kunt rondlopen. De stad of de streek rond de stad is de oorsprong van de muzieksoort mariachi, die op de werelderfgoedlijst staat. We zagen “Feliz Navedad y un próspero Año” (Gelukkige kerst en een voorspoedig nieuwjaar).

We sliepen in het hart van het oude centrum in het luxe hotel Frances uit 1610, het oudste hotel van de stad en een nationaal monument sinds 1981, in een zeer ruime kamer in een kingsize bed. In de badkamer was een grote jacuzzi. Het hotel is gevestigd in een prachtig koloniaal gebouw. Het midden van de trap is van wit marmer, de randen van de trap zijn van parket. De muren van de kamer zijn van beige granol. Op de vloer liggen onregelmatig geglazuurde, baksteenrode tegels met grote witte voegen. Al het meubilair die je je zou kunnen wensen, was aanwezig. De vloer van de ruime gangen rond de patio was van krakend oud parket. Het hotel was voor ons goed betaalbaar. Het enige echte nadeel was de drukke straat met het bijbehorende verkeerslawaai. De douche was OK, maar niet geweldig. Scènes van de Charles Bronson film “Justicia salvaje” (The Evil That Men Do, Nederlands: De liquidator) zijn in het hotel opgenomen.

De volgende dag verhuisden we naar het veel rustiger gelegen en veel goedkopere, maar prima hotel Lisboa, waar we een lichte hoekkamer zonder televisie kozen. We werden vriendelijk ontvangen door een oudere dame. Het plafond en de muren waren glanzend beige geverfd. De deur was okergeel met een bordeaurood doekje voor de ventilatiegaten tegen het inkijken. Er hing een aardig schilderij met Don Quichot erop. De douche was zelfs beter dan in hotel Frances, hoewel een douchegordijn ontbrak en de douche direct bij de wc was. (Iets waar we niet zo van houden: natte voeten als je naar de wc gaat na het douchen.)

We ontbeten in de uitstekende lonchería La Playita, dat al meer dan 80 jaar bestaat.

We bezochten Galería Jorge Martinéz op de hoek bij de kunstuniversiteit. Helaas was er niet zoveel te zien, want er werd een nieuwe tentoonstelling voorbereid. We bezochten het Palacio de Gobierno (1774), dat interessanter was. Er is een enorme muurschildering van de bekende Mexicaanse schilder José Clemente Orozco (1883-1949), een tijdgenoot van Rivera, en een vrij toegankelijk museum. We slenterden door het enorme marktgebied van mercado San Juan de Dios, waar van alles te koop is, inclusief gitaren uit Paracho. Het marktgebouw met diverse verdiepingen is wellicht het grootste ter wereld.

Het was wat warmer en vochtiger in Guadalajara. We konden ’s avonds in onze T-shirts naar buiten. ’s Ochtends hadden we nog wel even een truitje nodig. Over het algemeen was het bewolkt weer met af en toe, vooral in de middag, zon.

Guadalajara · 117 nieuwe foto's toegevoegd aan gedeeld album
Guadalajara · 117 nieuwe foto’s toegevoegd aan gedeeld album

Als we iemand bedanken, dan is het antwoord in Mexico meestal “por nada” (voor niets), wat afwijkt van het gebruikelijke Spaanse “de nada” (het is niets). Wanneer we gedag zeggen is het antwoord meestal “viaje bien” (reis goed) of “a Dios” (ga met God).

Niet geheel verrassend was er goed 4G (LTE) mobiel internet van Movistar beschikbaar in het historische centrum van Guadalajara.

Nov 292016
 

Met een combi, die veel goedkoper, flexibeler, maar ook wat minder comfortabel is dan een bus, reisden we in minder dan drie kwartier naar het stadje Jalpa (1392 meter, 35.000 inwoners). Met wegrijden werd steeds netjes gewacht totdat iedereen die instapte goed zat. Het was een prima weg door een prachtig landschap met gigantische cactussen en prachtige atmosferische perspectieven. We zagen ook weer diverse adelaars vliegen. Aan het eind, bij het betalen, vertelde de chauffeur, nadat hij gevraagd had waar we vandaan kwamen en wat we gingen doen, uit eigen beweging waar het centrum was en waar het enige hotel in het centrum was. Er is een ander hotel bij de “entrada”, de ingang van de stad.

We verkochten een gouden oorring van een halve gram die ik eerder vond. Van het geld dat we kregen, betaalden we het middageten, kochten we wit en roze geglaceerde cakejes met hagelslagjes voor bij de koffie en kochten we broodjes en kaas voor het ontbijt.

Mexicanen zijn echte koffiedrinkers. In veel apotheken en winkeltjes kun je een beker koffie kopen. De maat van de beker begint bij “mediana” (middelgroot). Het merk varieert met de keten. Oxxo verkoopt Andatti, onze favoriet. Farmacia Guadalajara verkoopt meestal Nescafé. Zwarte thee (zakjes) is moeilijk te krijgen.

We sliepen in hotel Roma, waar we ongeveer uit alle kamers konden kiezen. We kozen een ruime kamer op de eerste verdieping met uitzicht op de zonnige binnenplaats. De bovenste helft van de muren was zandkleurig geel geverfd en de onderste helft licht oranje op grof stucwerk. Op de vloer lagen licht zandkleurige tegels. Het was allemaal netjes schoon. Voor de ventilator en de bijbehorende lamp kregen we een vieze afstandsbediening. Op het dak was er een zonneboiler en halverwege de trap naar het dak waren er drie grote gasgestookte boilers.

Het stadje is niet groot en ligt in een kleine vallei, een paar blokken van het centrum zijn er al velden. Geïnspireerd door de amateur-archeoloog uit Tabasco zochten we in de stenen langs de velden en de kleine rivier naar bewerkte dingen. We vonden niets, maar het was een leuke wandeling.

Waarschijnlijk mede omdat het stadje minder hoog lag, was het warmer dan voorheen, ruim over de 25 graden. Later in de middag stak er een wind op, zodat het heel aangenaam was.

Jalpa · 29 nieuwe foto's toegevoegd aan gedeeld album
Jalpa · 29 nieuwe foto’s toegevoegd aan gedeeld album

Naast “restaurant” worden eetgelegenheden “menudo” (meestal op een markt), “lonchería” (voor de lunch) of “cenería” (cena = avondeten) genoemd.
In Jalpa was er 3G HSDPA mobiel internet van Movistar. In het hotel was er Wi-Fi bij de receptie beschikbaar. In de kamer was de ontvangst zwak.

Zou het conflict tussen Lufthansa en zijn piloten hiermee opgelost zijn?